"ДЫ ЧАГО ЎЖО ТАМ - ЛЯПІ!"
Атрымаў ад былога сябры Народнай Грамады наступнае пытанне:
"Добры дзень! Перадаю пытанне, якое некалькі людзей хацелі б задаць: Вашае стаўленне да ўльтыматуму Зяленскага, патрабавання прыбраць расійскія рэтранслятары для навядзення дронаў на працягу тыдня".
- Стаўленне відавочнае - каму ў Беларусі спадабаецца, калі нашу краіну будуць абстрэльваць дронамі ды ракетамі.
Але справа не ў стаўленні, а ў тым, каб не дапусьціць эскалацыі канфлікта, бо, гледзячы па ўсім, Украіна нанясе паветраны ўдар па тых рэтранслятарах, калі іх не прыбраць.
Рэтранслятары для навядзення дронаў - важная частка расійскай інфраструктуры паветраных удараў, бо выкарыстоўваць для навядзення дронаў спадарожнікавую сістэму Ілана Маска Starlink Расія зараз не можа. Размяшчэнне расійскіх рэтранслятараў у сябе - прамы і відавочны саўдзел у расійскіх паветраных ударах. Вельмі імаверна, што гэтыя рэтранслятары скарыстоўваліся для ўдараў па Кіеву і па Кіева-Пячэрскай лаўры. Адлегласці ад нашай мяжы да Кіева, ды яшчэ пры выкарыстанні вышак, пра якія ўзгадвае Зяленскі, гэта дазваляюць. Таму Ўкраіне жыццёва неабходна нейтралізацыя такіх рэтранслятараў. Пры тым, Кіеў мае магчымасць спасылацца на міжнароднае права і рэалізацыю свайго законнага права на самаабарону. Ды й ўзгадаць ролю Беларусі ў расійскім "бліцкрыгу" ў 2022 годзе.
Не думаю, што Масква дазволіць тутэйшаму "суверэну" прыбраць яе рэтранслятары ці, хаця б, перанесці іх далей ад украінскай мяжы. Тым болей, што яна зацікаўлена ўцягнуць Беларусь ў вайну на сваім баку.
Таму, хутчэй за ўсё, ўдар па рэтранслятарах будзе нанесены.
Але галоўнае зараз, каб украінскі ўдар абмежаваўся толькі гэтымі рэтранслятарамі ды не прывёў да эскалацыі канфлікту і ўцягвання нашай краіны ў вайну.
Беларускаму рэжыму прыйдзецца неяк жа адказваць на ўдар, калі той здарыцца. Будзе складана абмежавацца толькі дыпламатычнымі дэмаршамі, бо такі адказ выкліча нэгатыўную рэакцыю расчараванага Крамля і яго прапаганды. Але гэтую рэакцыю можна перажыць. Калі ж адказаць ударам на удар, то мяжа паміж Украінай і Беларуссю, большасць якой праходзіць па палескіх балотах, абцяжарвае наземныя дзеянні войскаў. У выніку, канфлікт ад пачатку ці праз некаторы час непазбежна пяройдзе ў абмен ракетнымі і дронавымі ўдарамі. Некалькі дзесяткаў беларускіх "Паланэзаў" і расійскіх "Іскандэраў" скончацца хутка. Нават, калі Масква і падзеліцца яшчэ некалькімі сотнямі "Шахедаў"(ці "Гераняў"), усё роўна, гэты абмен ударамі вельмі хутка пяройдзе ў стадыю аднабаковых удараў Украіны, бо яе перавага, нават перад РФ, ў масавай вытворчасці і дакладным прымяненні дронаў сярэдняй і вялікай дальнасці робіцца відавочнай. А пра Беларусь і казаць няма пра што. Я нават не маю на ўвазе рызыку для рэжыма ва ўзбраенні вялікай колькасці дарослых беларусаў у выпадку канфлікту "на зямлі". Але, пры масавых паветраных ударах Украіны, з'явяцца рэальныя пагрозы не толькі для беларускай прамысловасці ды інфраструктуры, але і для ўсіх грамадзян нашай краіны. Такіх пагроз лепей пазбегнуць.
Што рабіць беларускім уладам, каб не дапусціць негатыўнага развіцця падзей?

Безумоўна, можна выйсці на Кіеў і некаторы час абяцаць і цягнуць час. Але тады ёсьць імавернасць нарвацца на раптоўны ўдар, што павялічвае рызыку чалавечых ахвяр.
Думаю, што, ў любым выпадку, трэба наладзіць сістэму апавяшчэння грамадзянаў аб паветранай пагрозе ў паласе ад украінскай мяжы да гэтых рэтранслятараў, абавязаць мясцовыя ўлады і вясковае насельніцтва ў гэтай паласе абсталяваць бамбасховішчы, хоць у падвалах шматкватэрных дамоў ці нават ва ўласных склепах.
Яшчэ, не імкнуцца збіваць ўкраінскія дроны і ракеты сродкамі беларускай супрацьпаветранай абароны. Зенітных ракет мала і яны дарагія, а галоўнае - навошта збіваць тое, што ляцяць да расійскіх рэтранслятараў? Толькі, каб абломкі тых украінскіх дронаў ці беларускіх зенітных ракет падалі на галовы мірнага насельніцтва?

І ўжываць беларускія сродкі радыёэлектроннай барацьбы таксама не варта - невядома куды паляціць збітая з маршруту ракета ці дрон.
Карацей, калі Пуцін адмовіцца прыбраць свае рэтранслятары, то іх прыбярэ Зяленскі. Тутэйшыя ўлады могуць нават перадаць апошняму - прыбірай, замінаць не будзем. Толькі далей біць не трэба. Як у тым анекдоце: "Ды чаго ўжо там - ляпі! "
Для беларусаў галоўнае - захаваць сваіх суграмадзян і не даць яшчэ больш уцягнуць нашу краіну ў чужую вайну.

ЗАЯВА
Партыі «Народная Грамада»

Партыя «Народная Грамада» лічыць заканамернай і непазбежнай жорсткую рэакцыю Украіны і яе прэзідэнта на дзеянні рэжыму Аляксандра Лукашэнкі, які на працягу многіх гадоў паслядоўна пазбаўляў беларускі народ права на свабодны выбар, уцягнуў краіну ў міжнародную ізаляцыю і зрабіў тэрыторыю Беларусі інструментам ваеннай палітыкі Крамля.
Сёння Лукашэнка не валодае ні палітычным, ні маральным мандатам гаварыць ад імя беларускага народа. Яго рашэнні неаднаразова ставілі пад пагрозу бяспеку Беларусі і яе суседзяў, а выкарыстанне беларускай тэрыторыі падчас расійскай агрэсіі супраць Украіны нанесла сур’ёзную шкоду рэпутацыі і нацыянальным інтарэсам нашай краіны.
Мы перакананыя, што адказнасць за цяперашняе становішча Беларусі цалкам ляжыць на рэжыме Лукашэнкі, які ператварыў дзяржаўныя інстытуты ў механізм утрымання ўлады і падаўлення ўласнага народа.
«Народная Грамада» заяўляе: беларускі народ не з’яўляецца саюзнікам агрэсіі і не павінен несці адказнасць за рашэнні вузкай групы асобаў, якія незаконна ўтрымліваюць уладу. Мы падтрымліваем усе міжнародныя намаганні, накіраваныя на прадухіленне выкарыстання тэрыторыі Беларусі для ваенных пагроз і агрэсіўных дзеянняў супраць суседніх дзяржаў.
Любыя ультыматумы і жорсткія папярэджанні, адрасаваныя Лукашэнку, з’яўляюцца прамым вынікам яго ўласнай палітыкі. Адзіным спосабам вярнуць Беларусі павагу міжнароднай супольнасці застаюцца правядзенне дэмакратычных пераўтварэнняў, вызваленне палітычных зняволеных, спыненне рэпрэсій і аднаўленне законнасці.
Мы заклікаем беларусаў захоўваць нацыянальнае адзінства і памятаць: будучыня нашай краіны не звязаная з захаваннем аўтарытарнага рэжыму. Будучыня Беларусі — гэта свабодная, дэмакратычная і незалежная дзяржава, якая жыве ў міры са сваімі суседзямі і дзейнічае ў інтарэсах уласнага народа.
Жыве Беларусь!
Партыя «Народная Грамада»
22 чэрвеня 2026 года

Партыя «Народная Грамада» лічыць заканамернай і непазбежнай жорсткую рэакцыю Украіны і яе прэзідэнта на дзеянні рэжыму Лукашэнкі, які на працягу многіх гадоў паслядоўна пазбаўляў беларускі народ права на свабодны выбар, уцягнуў краіну ў міжнародную ізаляцыю і зрабіў тэрыторыю Беларусі інструментам ваеннай палітыкі Крамля.

📌 Беларуская сацыял-дэмакратычная партыя “Народная Грамада” 22 чэрвеня апублікавала афіцыйную заяву наконт дзеянняў рэжыму Лукашэнкі адносна апошніх падзеяў, якія адбыліся ў звязку з вайной Расеі з Украінай.

Больш на сайце:
https://racyja.com/by/palityka/zakanamernaja-i-nepazbeznaja-zorstkaja-reakcyja-ukrainy-na-dzejanni-rezymu-lukasenki/

ВЫКЛЮЧЫЦЬ - НЕ ЗНАЧЫЦЬ ПРЫБРАЦЬ
Кіеў заяўляе, што ўжо некалькі дзён расійскія дроны не наводзяцца з дапамогай рэтранслятараў, размешчаных на беларускай тэрыторыі, але невядома, ці прыбралі іх адтуль. Пакуль што дакладна зразумела, што тыя рэтранслятары проста не працуюць. Але па якой прычыне - невядома. Ці то, іх прыбралі, у што я не веру, ці іх часова не скарыстоўвае расійскі бок пасля просьбаў Мінска ды іранічных каментароў Масквы. Але ж, адказваць на ўкраінскія ўдары Масква будзе, а яе запас балістычных ракет папаўняецца марудна. Таму, як выключылі рэтраслятары, так і ўключаць падчас чарговага ўдара дронамі па Ўкраіне. На што Кіеў адкажа ўжо без усялякіх ультыматумаў і папярэджанняў. Спробы ж напалохаць Украіну з дапамогай уяўных ці нават сапраўдных танкаў ніякага ўражання на Кіеў не акажуць. Бо зараз палохаць украінцаў танкамі на прыпяцкіх балотах тое ж самае, што палохаць вожыка голай задніцай.
Таму мая парада пра аптымальны варыянт рэакцыі ў выпадку ўдара па "неіснуючым" рэтранслятарамі застаецца ў сіле.

ТУДЫ Ж
Людзі ваююць паміж сабой з даўніх часоў. І ва ўсе часы зыход бітваў шмат у чым залежыў ад здольнасцяў і цвёрдасці палкаводцаў. Уцёкі палкаводца з поля бітвы, асабліва, ў яе крытычны момант, заўсёды дэмаралізоўвалі яго войска і прыводзілі да паразы. Часы змяніліся, але і зараз ўцёкі з краіны ў небяспечны момант лідараў палітычных сіл вядуць да цяжкіх наступстваў для іх ідэй і прыхільнікаў.
З беларускімі дэмакратычнымі сіламі такое здаралася ўжо двойчы. Першы раз - у сярэдзіне 90-х, калі на самым пачатку кампаніі вулічнай барацьбы за незалежнасьць супраць спробы правячага рэжыму аб'яднацца ў адну дзяржаву з РФ, з краіны ўцёк бясспрэчны тады лідар нацыянальных сіл. Другі раз - у 2020 годзе, калі падчас масавых пратэстаў ў эміграцыю па прапанове ўладаў з'ехала Святлана Ціханоўская, за прызнанне перамогі якой на "выбарах" на вуліцы тады выходзілі многія тысячы дэманстрантаў.
Але зараз сталася так, што і з супрацьлеглага боку адбылася аналагічная гісторыя - падчас абвастрэння адносін з ваюючай Украінай, перад пагрозай магчымага ўдару ўкраінскіх дронаў па расійскім рэтранслятарам на поўднёвай мяжы Беларусі, краіну у невядомым доўгі час накірунку пакінуў яе галоўны ўладны і вайсковы кіраўнік. Цікава, як да гэтай "трэніроўкі" ставяцца яго падначаленыя?

2026 06 28 АКТУАЛЬНАЯ ИНФОРМАЦИЯ О ЕЖЕГОДНОМ ОТПУСКЕ
https://youtube.com/watch?v=iEvNoLdyht0&is=My3ONSFYJj4A4eJk

https://charter97.org/ru/news/2026/6/30/689594/
Сейм Литвы денонсировал соглашение с Беларусью

Амбасада ЗША ў Літве правяло ўрачысты прыём з нагоды Дня незалежнасці Злучаных Штатаў Амерыкі.
Прыём адбыўся ў гістарычным месцы — у дворыку рэзідэнцыі кіраўнікоў Вялікага Княства Літоўскага.
Такое мерапрыемства праводзіцца штогод. Сёлета ад Беларусі было запрошана шмат прадстаўнікоў палітычных зняволеных .
«Народная Грамада» ўжо не ўпершыню атрымала запрашэнне на гэты прыём. Для нас гэта вялікі гонар і знак павагі.

Напярэдадні Дня Незалежнасці Беларусі Лукашэнка падпісаў указ аб памілаванні 32 чалавек, з якіх 28 былі асуджаныя паводле так званых «экстрэмісцкіх» артыкулаў.

Для дзясяткаў сем’яў гэта, безумоўна, доўгачаканая радасць. Але нельга забываць пра галоўнае: у Беларусі па-ранейшаму працягваюцца палітычныя рэпрэсіі. Людзей працягваюць затрымліваць, судзіць і адпраўляць у калоніі за дапамогу Украіне, за мірную грамадзянскую пазіцыю, выказванне меркавання ці каментарый ў інтэрнэце.

За кратамі ўсё яшчэ застаюцца сотні палітвязняў. Сярод іх — людзі з цяжкімі захворваннямі, якія не атрымліваюць своечасовай медыцынскай дапамогі. Для многіх зняволеных кожны дзень у турме становіцца пагрозай для здароўя і жыцця.

Памілаванне некалькіх дзясяткаў чалавек не можа стаць падставай забыць пра ўсіх астатніх. Сапраўдным крокам да справядлівасці стане не выбарачнае вызваленне, а спыненне палітычнага пераследу і вызваленне ўсіх, хто быў пазбаўлены свабоды па палітычных матывах.

Яшчэ адзін аўтобус з беларусамі трапіў пад атаку дрона ў Бранскай вобласці Расіі.

Дрон ударыў па пасажырскім аўтобусе, які ехаў з Мінска ў Анапу праз Гомель. У салоне знаходзіліся 19 пасажыраў і два кіроўцы. Удар прыйшоўся ў лабавое шкло. Пацярпелі абодва кіроўцы, ім была аказана медыцынская дапамога.

Гэта ўжо другі падобны выпадак за гэтае лета. Зусім нядаўна ад атакі дрона пацярпеў аўтобус з дзецьмі з Рэчыцы, якія ехалі на адпачынак праз Бранскую вобласць.

Гэтыя падзеі яшчэ раз паказваюць: паездкі на адпачынак у Расію сёння звязаныя з сур'ёзнай рызыкай. Тым не менш многім беларусам такі адпачынак працягваюць прапаноўваць як «даступную» альтэрнатыву. Работнікі дзяржаўных прадпрыемстваў, якія не могуць дазволіць сабе даражэйшыя паездкі, нярэдка выбіраюць Анапу, Сочы або Геленджык. Беларускіх дзяцей таксама адпраўляюць у лагеры на расійскім узбярэжжы, у тым ліку бясплатна, у якасці ўзнагароды за перамогі ў алімпіядах і спаборніцтвах.

Але сёння сапраўдны кошт такога «таннага» адпачынку можа аказацца занадта высокім. Бо пад пагрозай не толькі планы на лета, але і здароўе, і нават жыццё.

Сёння ў Беларусі афіцыйна адзначаюць Дзень Незалежнасці. Але ці сапраўды гэта свята незалежнасці?

Беларусь — адзіная з былых савецкіх рэспублік, якая адзначае Дзень Незалежнасці не ў гонар набыцця ўласнай дзяржаўнасці або выхаду з СССР, а ў дзень вызвалення Мінска ад нацысцкай акупацыі — 3 ліпеня 1944 года. Такое рашэнне было прынята пасля рэферэндуму 1996 года, ужо ў часы кіравання Лукашэнкі.

Безумоўна, вызваленне Беларусі ад нацызму — гэта важная гістарычная падзея, якая заслугоўвае памяці і павагі. Але незалежнасць дзяржавы — гэта іншае. Гэта права народа самастойна вызначаць сваю будучыню, сваю ўнутраную і знешнюю палітыку, сваю культуру і свой шлях.

Сёння Беларусь застаецца ў моцнай залежнасці ад Расіі. Крэмль фінансава падтрымлівае рэжым, на беларускай тэрыторыі знаходзяцца расійскія вайскоўцы, а з беларускай зямлі запускаліся ракеты па Украіне. Пад выглядам «саюзніцтва» адбываецца паступовае знішчэнне беларускай мовы, культуры і нацыянальнай ідэнтычнасці. Тыя ж беларусы, якія выступаюць супраць гэтай залежнасці і адстойваюць сапраўдную незалежнасць краіны, апынаюцца ў турмах або вымушаныя пакінуць Радзіму.

Сапраўдная незалежнасць — гэта не дата ў календары і не ваенны парад. Гэта свабода народа, суверэннасць дзяржавы, павага да ўласнай гісторыі, культуры і права грамадзян свабодна выказваць сваю думку.

Мы верым, што прыйдзе дзень, калі Беларусь будзе адзначаць Дзень незалежнасці, маючы самастойную ўладу, дзяржаўную мову, гістарычны, а не савецкі сцяг — як сапраўды свабодная, дэмакратычная і незалежная краіна.

ХУТКА ВЫЙДЗЕ ЗБОРНІК МАІХ ТУРЭМНЫХ ЭСЭ
1 траўня на гэтым канале я напісаў, што, "у асноўным, завяршыў аднаўленне свайго вялікага па аб'ёму эсэ, прысвечанага выбару чалавекам спосаба сваіх паводзін у складанай сітуацыі і, ўвогуле, ў жыцці. Гэты матэрыял быў прадуманы ў вельмі складаным для мяне 2023 годзе, пераважна, у ШІЗА і пазней запісаны. Падчас спробы незаконнай дэпартацыі з Беларусі мае запісы зніклі ў СІЗА КГБ. Адноўлены тэкст вельмі важны для мяне, бо завяршае мае публікацыі на гэту тэму і адказвае на пытанні, да якіх я звяртаўся ў сваіх ранейшых працах. На жаль, ён занадта вялікі для публікацыі на маім канале. Хацелася б апублікаваць яго на паперы ў адным зборніку разам з іншымі турэмнымі эсэ. Праўда, я яшчэ цяжка разумею, як гэта можна зрабіць у маёй сённяшняй сітуацыі".

Я вельмі ўдзячны былым сябрам Народнай Грамады, якія адгукнуліся і прапанавалі сваю дапамогу ў складанні зборніка і яго друкаванні. Як мне толькі што паведамілі, зараз ён друкуецца і хутка выйдзе ў свет. А пакуль я вырашыў апублікаваць тут сваё ўводнае слова да яго.

ЎВОДНАЕ СЛОВА АЎТАРА
Калі ў краіне ўсталяваўся рэпрэсіўны рэжым, то ў людзей дэмакратычных перакананняў ёсць пяць год, каб вярнуць краіне свабоду. Потым грамадства стамляецца, губляе веру ў перамены і пачынае прыстасоўвацца да сітуацыі. А рэжым тым часам умацоўвае свае структуры падаўлення і кантролю грамадства. Такім чынам, барацьба пераходзіць у доўгатэрміновую стадыю, дзе ўсё вырашае наяўнасць у рэжыма рэсурсаў на падаўленне і кантроль, а ў грамадства – маральных сіл для супраціўлення.
Беларускі рэжым забяспечыў сябе неабмежаванымі рэсурсамі ад Масквы, якая аплочвае яго існаваннне за абяцанні і дзеянні, якія ў будучыні вядуць да амаль непазбежнага паглынання Беларусі Расіяй. Пагроза існаванню краіны ператварала барацьбу за дэмакратыю ў барацьбу за незалежнасць, што надавала маральных сіл беларускім патрыётам. Для нас было надзвычай важным “трымаць сцяг свабоды” – пастаянна публічнымі акцыямі паказваць людзям, што свабода вартая, каб за яе змагацца, каб не даць ператварыць нацыю ў пакорлівы абыякавы статак, каб агонь свабоды не быў патушаны назаўсёды. Нашых сіл і падтрымкі грамадства хапіла б для перамогі над дыктатурай, але іх не ставала для перамогі над Масквой. Рэжым разумеў небяспеку для сябе з боку патрыятычнага супраціву. Ён пастаянна падвышаў для нас яго цану. Спачатку адміністрацыйныя арышты, вялікія штрафы і канфіскацыі маёмасці, потым “абмежаванні волі”, потым усё большыя і масавыя турэмныя тэрміны ва ўсё больш жорсткіх умовах, ціск на блізкіх, а таксама выкраданні і забойствы. Будучыня свабоды і незалежнасці залежыла ад прыкладу лідэраў, гатовых плаціць за іх такую цану.
Так здарылася, што я правёў ва ўстановах беларускай пенітэнцыярнай сістэмы каля 14 год. Там быў час для аналізу і самааналізу. Тым болей, што “праца” спецслужбаў па “выпраўленню ворагаў” не спыняецца і ў месцах зняволення. Пастаянна, наўпрост ці праз іншых зняволеных, палітвязню спрабуюць давесці пра бессэнсоўнасць яго змагання, пра дарэмна патрачанае жыццё, пра нікому непатрэбныя пакуты блізкіх, пра шкоднасць яго барацьбы для народа і краіны. Я заўсёды адказваю на пытанні. І калі такія пытанні гучалі, я фармуляваў адказы на іх. Спачатку для сябе, потым для іншых патрыётаў, якія працягваюць змаганне, ці таксама апынуліся ў зняволенні, каб маральна падтрымаць іх. Мне дапамагаў немалы жыццёвы досвед, досвед уласнага супраціва і навыкі навуковых даследванняў. Я кіраваўся парадай Марка Аўрэлія – каб разгадаць таямніцу душ людзей наўкол, дастаткова звароту да ўласнага розума. Я афармляў свае меркаванні ў выглядзе эсэ, якія лістамі (калі іх яшчэ прапускалі) адпраўляў маёй жонцы Марыне, якая публікавала іх у Сеціве. Калі магчымасцяў пісаць ці перадаваць на волю свае тэксты ў мяне не было, я добра прадумваў іх, каб аднавіць ў памяці і запісаць ужо пасля вызвалення. У гэтым зборніку мае эсэ і іншыя тэксты, напісаныя ці падрыхтаваныя ў зняволенні, пачынаючы з 2005 года.

Спадзяюся, што яны дапамогуць лепей зразумець сябе, іншых людзей і шлях нашай краіны тым, хто адчувае патрэбу ў такім разуменні, хто хоча, каб Беларусь жыла. Матэрыялы зборніка скампанаваны ў дзве часткі.
Першая тычыцца этычнага боку супраціву, маральнага выбару чалавека ў складанай сітуацыі. Матэрыялы зборніка размешчаны ў паслядоўнасці іх напісання, што дазваляе ўбачыць працэс развіцця поглядаў аўтара на гэтыя праблемы з цягам часу і накапленнем ім уласнага досведу супраціву і паводзін у сітуацыях маральнага выбару.
Другая — прысвечана пошуку стратэгій захавання і развіцця невялікай краіны і нацыі, якая апынулася заціснутай паміж дзвюма варагуючымі і культурна антаганістычнымі цывілізацыямі. Гэтыя стратэгіі шмат у чым залежаць ад знешніх абставін і могуць змяняцца разам з імі, але іх мэта застаецца нязменнай.

Сёння Літва адзначае Дзень каранацыі Міндоўга — адно з найважнейшых дзяржаўных свят краіны.

6 ліпеня 1253 года Міндоўг быў каранаваны як адзіны кароль Літвы. Гэта падзея стала сімвалам станаўлення літоўскай дзяржаўнасці і прызнання Літвы еўрапейскай дзяржавай. Праз стагоддзі гэты дзень застаецца напамінам пра значэнне незалежнасці, адзінства і адказнасці за будучыню сваёй краіны.

Партыя «Народная Грамада» віншуе літоўскі народ са святам. Жадаем Літве міру, росквіту, дабрабыту і захавання тых дэмакратычных каштоўнасцяў, якія сёння робяць краіну моцнай і свабоднай.

Для многіх беларусаў Літва стала другім домам, месцам бяспекі і салідарнасці. Мы ўдзячныя літоўскаму грамадству за падтрымку беларускай дэмакратыі і людзей, якія былі вымушаныя пакінуць свой дом праз рэпрэсіі.

Няхай сяброўства паміж беларускім і літоўскім народамі толькі мацнее, а свабода, за якую змагаліся нашы продкі, застаецца галоўнай каштоўнасцю для будучых пакаленняў.