Сёння ў Сейме Літвы адбылася ўрачыстая цырымонія ўзняцця бел-чырвона-белага сцяга — сімвала дэмакратычнай Беларусі.
У мерапрыемстве прынялі ўдзел і актывісты Партыі «Народная Грамада». Гэта не проста жэст салідарнасці, а выразная пазіцыя: Беларусь — гэта не рэжым, а народ, які змагаецца за свабоду, годнасць і права жыць у дэмакратычнай краіне.
Падняты сцяг у сэрцы Вільні — напамін пра тое, што Беларусь жыве, што яе будучыня — гэта сям’я еўрапейскіх народаў і свабода. І мы зноў дзякуем нашым літоўскім сябрам за падтрымку беларускай дэмакратыі!
У мерапрыемстве прынялі ўдзел і актывісты Партыі «Народная Грамада». Гэта не проста жэст салідарнасці, а выразная пазіцыя: Беларусь — гэта не рэжым, а народ, які змагаецца за свабоду, годнасць і права жыць у дэмакратычнай краіне.
Падняты сцяг у сэрцы Вільні — напамін пра тое, што Беларусь жыве, што яе будучыня — гэта сям’я еўрапейскіх народаў і свабода. І мы зноў дзякуем нашым літоўскім сябрам за падтрымку беларускай дэмакратыі!
👍6
Яўген Вільскі па выніках працы ў Еўрапарламенце на хвалях Радыё Рацыя
https://t.me/racyja/47156?single
https://t.me/racyja/47156?single
👍9
Сакавік выдаўся прадуктыўным, асабліва канец месяца. 30 сакавіка старшыня моладзевага крыла нашай партыі прыняла удзел у круглым стале, які прайшоў у сценах Сейма Літвы.
Асаблівым акцэнтам сустрэчы стала моладзевая дыскусія , дзе абмяркоўваліся літоўскі вопыт свабоды і беларускія 5, амаль 6, гадоў навучання ва ўнікальнай еўрапейскай дэмакратыі. Былі ўзняты пытанні матывацыі моладзевага ўдзелу ў палітыцы, выклікаў, з якімі сутыкаюцца беларускія маладыя людзі, і таго, якія сумесныя мерапрыемствы могуць аб’яднаць моладзь. З асноўным дакладам выступіў чалец Еўрапейскага парламента Дайнюс Жалімас.
Дыскусія ў Вільні па сваім узроўні і ўцягнутасці партнёраў нагадала сустрэчу ў Бруселі ў студзені 2025 года. Прыемна бачыць, што еўрапейскія інстытуты захоўваюць падтрымку ў працы з беларускім парадкам дня: тыя пытанні, якія мы ўзнімалі ў Еўрапарламенце, сёння знаходзяць канкрэтныя рашэнні на нацыянальным узроўні ў Літве.
Дзякуем Сейму Літвы за нязменную падтрымку і магчымасць весці прамы дыялог. Праца працягваецца!
Асаблівым акцэнтам сустрэчы стала моладзевая дыскусія , дзе абмяркоўваліся літоўскі вопыт свабоды і беларускія 5, амаль 6, гадоў навучання ва ўнікальнай еўрапейскай дэмакратыі. Былі ўзняты пытанні матывацыі моладзевага ўдзелу ў палітыцы, выклікаў, з якімі сутыкаюцца беларускія маладыя людзі, і таго, якія сумесныя мерапрыемствы могуць аб’яднаць моладзь. З асноўным дакладам выступіў чалец Еўрапейскага парламента Дайнюс Жалімас.
Дыскусія ў Вільні па сваім узроўні і ўцягнутасці партнёраў нагадала сустрэчу ў Бруселі ў студзені 2025 года. Прыемна бачыць, што еўрапейскія інстытуты захоўваюць падтрымку ў працы з беларускім парадкам дня: тыя пытанні, якія мы ўзнімалі ў Еўрапарламенце, сёння знаходзяць канкрэтныя рашэнні на нацыянальным узроўні ў Літве.
Дзякуем Сейму Літвы за нязменную падтрымку і магчымасць весці прамы дыялог. Праца працягваецца!
❤4👍2
Адным з вынікаў (і далёка не другарадных) канферэнцыі Нацыянальнай кааліцыі ў Бруселі стаў візіт у офіс франкамоўнай Сацыялістычнай партыі Бельгіі (PS) — адной з найбуйнейшых партый краіны( сацыал-дэмакраты).
Нашы ўкраінскія калегі з сацыял-дэмакратычнай партыі прадставілі нас старшыні партыі Paul Magnette, які таксама з’яўляецца мэрам горада Шарлеруа. Размова доўжылася каля паўгадзіны.
Мы пазнаёміліся з адным з уплывовых палітыкаў Бельгіі, а ён, у сваю чаргу, даведаўся пра існаванне партыі «Народная Грамада» і нашу дзейнасць.
Такія сустрэчы — гэта не проста абмен кантактамі, а важны крок да фарміравання міжнародных сувязяў, умацавання рэпутацыі і наладжвання паўнавартаснага міжпартыйнага супрацоўніцтва.
Нашы ўкраінскія калегі з сацыял-дэмакратычнай партыі прадставілі нас старшыні партыі Paul Magnette, які таксама з’яўляецца мэрам горада Шарлеруа. Размова доўжылася каля паўгадзіны.
Мы пазнаёміліся з адным з уплывовых палітыкаў Бельгіі, а ён, у сваю чаргу, даведаўся пра існаванне партыі «Народная Грамада» і нашу дзейнасць.
Такія сустрэчы — гэта не проста абмен кантактамі, а важны крок да фарміравання міжнародных сувязяў, умацавання рэпутацыі і наладжвання паўнавартаснага міжпартыйнага супрацоўніцтва.
👍4
Беларусь не была абраная ў Камітэт па няўрадавых арганізацыях ECOSOC ААН. Месцы ў камітэце ад Усходняй Еўропы атрымалі Эстонія і Украіна, а прадстаўнікі рэжыму Лукашэнкі засталіся без поспеху.
Гэта значыць, што нелегітымныя ўлады не будуць уплываць на рашэнні аб тым, хто з праваабарончых арганізацый атрымае кансультатыўны статус пры ECOSOC. І гэта выглядае лагічна.
Рэжым, які фактычна знішчыў грамадзянскую супольнасць, рэпрэсаваў праваабаронцаў, зачыніў амаль усе НДА і працягвае ўтрымліваць людзей у турмах, не можа быць арбітрам у пытаннях правоў чалавека. Тыя, хто душыць незалежныя ініцыятывы ўнутры краіны, не павінны выступаць на міжнароднай арэне.
Гэтае рашэнне — сігнал: свет не забыў пра Беларусь. Старонка не перагорнута. А гэта значыць, што мы працягваем барацьбу, нягледзячы на ўсе спробы рэжыму ўвайсці ў кантакт з цывілізаваным светам. І хоць лукашысты ўпарта працягваюць рабіць выгляд, быццам у Беларусі ўсё добра, даверу да рэжыму няма.
Дзякуй усім нашым сябрам, якія няўтомна адпраўлялі лісты да дыпламатаў і прасілі не прымаць Беларусь у Камітэт па НДА.
Гэта значыць, што нелегітымныя ўлады не будуць уплываць на рашэнні аб тым, хто з праваабарончых арганізацый атрымае кансультатыўны статус пры ECOSOC. І гэта выглядае лагічна.
Рэжым, які фактычна знішчыў грамадзянскую супольнасць, рэпрэсаваў праваабаронцаў, зачыніў амаль усе НДА і працягвае ўтрымліваць людзей у турмах, не можа быць арбітрам у пытаннях правоў чалавека. Тыя, хто душыць незалежныя ініцыятывы ўнутры краіны, не павінны выступаць на міжнароднай арэне.
Гэтае рашэнне — сігнал: свет не забыў пра Беларусь. Старонка не перагорнута. А гэта значыць, што мы працягваем барацьбу, нягледзячы на ўсе спробы рэжыму ўвайсці ў кантакт з цывілізаваным светам. І хоць лукашысты ўпарта працягваюць рабіць выгляд, быццам у Беларусі ўсё добра, даверу да рэжыму няма.
Дзякуй усім нашым сябрам, якія няўтомна адпраўлялі лісты да дыпламатаў і прасілі не прымаць Беларусь у Камітэт па НДА.
👍6❤1
Forwarded from STATKEVICH M
Хутка будзе роўна 20 год, як я апублікаваў сваё эсэ "Этыка вольных" . Тады я адбываў у Баранавічах пакаранне двума гадамі "хіміі" за арганізацыю акцыі пратэсту супраць фальсіфікацыі вынікаў рэферэндуму, які дазволіў уладам зняць канстытуцыйнае абмежаванне на колькасць прэзідэнцкіх тэрмінаў для аднаго чалавека. За месяц да прэзідэнцкіх выбараў 19 сакавіка 2006 года мяне перасталі выпускаць на працу і ізалявалі ў памяшканні "хіміі", бо, як патлумачылі мне прадстаўнікі адміністрацыі, улады атрымалі звесткі, што я планую напярэдадні дня галасавання ўцячы ў Мінск і "арганізаваць рэвалюцыю". У выніку мне прыйшлося амаль паўтары месяцы кругласутачна знаходзіцца ў адным пакоі з супрацоўнікам адміністрацыі, які назіраў за мной. У сваю чаргу ў суседнім пакоі таксама кругласутачна знаходзіўся намеснік начальніка абласнога ўпраўлення дэпартамента выканання пакаранняў, які назіраў за нясеннем службы тым супрацоўнікам адміністрацыі, які назіраў за мной. А ў кабінеце начальніка "хіміі" знаходзіўся намеснік начальніка рэспубліканскага дэпартамента выканання пакаранняў, які прыязджаў туды з Мінска на дзень, каб кантраляваць нясенне службы двума папярэднімі супрацоўнікамі. "Выбары" прайшлі па звычайнай схеме, абодва апазіцыйныя кандыдаты ў прэзідэнты паспяхова "злілі" шматтысячную акцыю пратэсту, што сабралося на Кастрычніцкай плошчы Мінска. А я, каб выкарыстаць вольны час, якога зрабілася аж зашмат, напісаў "Этыку вольных". Думаю, што гэты матэрыял не згубіў сваёй актуальнасці і праз 20 гадоў і заслугоўвае паўторнага апублікавання.
Этыка вольных
Навошта прыйшлі мы ў гэты свет, калі непазбежна сыйдзем ў нябыт? Чаму мы, ў адрозненне ад іншых насельнікаў Зямлі, разумеем гэта? Для прыроды, для жыцця на нашай планеце ўсе проста і зразумела. Сэнс — у захаванні, у бяссмяротнасці роду, племені, расы, чалавецтва, што выяўляецца праз бясконцыя смерці і нараджэнні асобных індывідаў. Але які ў гэтым сэнс для мяне асабіста? Амаль кожны задаваў сабе гэтае пытанне ў дзяцінстве ці юнацтве. Не знайшоўшы адказу большасць імкнецца не думаць пра непазбежны канец і як мага камфортней пражыць тое, што дадзена. Безумоўна, згодна з уласным разуменнем аб тым, што з’яўляецца камфортным. Але ў любой больш-меньш значнай чалавечай супольнасці амаль заўсёды прысутнічаюць асобы, якія гатовы рызыкаваць сваім уласным камфортам ці нават жыццём дзеля нейкіх абстрактных ідэалаў. Сярод вялікай групы людзей заўжды знойдзецца той, хто не сперпіць несправядлівасці, подласці ці прыніжэння. Што прымушае такіх людзей ахвяраваць канкрэтнымі дабротамі дзеля рэчаў нематэрыяльных? Навошта яны?
У родавай памяці кожнага чалавека запісаны розныя мадэлі паводзін. У пэўных абставінах мы здольны (альбо не здольны) выявіць закладзеныя прыродай і продкамі ціхую упартасць земляроба, шчаслівы азарт і прагу здабычы паляўнічага, баявое шаленства воіна, халодную рашучасць правадыра. Яшчэ у кожным з нас схаваны раб і вольны чалавек. Раб гаворыць нам: “Прыстасуйся і выжыві любым коштам”. Вольны цвердзіць: “Абяры уласны і годны шлях. Памятай, што годнасць — гэта абавязак перад адзіным суддзём — уласным сумленнем”. Мы свядома ці несвядома ўсё жыццё выбіраем паміж імі. Таксама мы выбіраем , кім нам быць, навошта жыць, да чаго імкнуцца. Ці не імкнуцца, а проста плыць па плыні лёсу, успрымаючы навакольнае жыццё, як селянін успрымае надвор’е альбо ўладу — як абставіны, што не залежыць ад нас і да якіх трэба проста прыстасавацца. Гэта таксама выбар.
На наш выбар уплываюць, “актуалізуючы” тую ці іншую мадэль нашых паводзін жыццёвыя акалічнасці, СМІ, мастацкія творы, рэлігія, гістарыя, прыклады людзей наўкол. Прыклад годнасці адного абуджае годнасць у многіх. Гэтак жа подласць нараджае подласць, прыклад вольнага чалавека — жаданне быць вольнымі, а рабскія паводзіны — памнажаюць рабоў.
Людзей, якія здольныя быць вольнымі і супрацьстаяць пануючай волі ўлады ці большасці, няшмат. Але яны — магчымасць альтэрнатывы. Калі ўмовы існавання чалавечай супольнасці істотна змяніліся ці погоршыўся яе маральны стан, то такая супольнасць можа апынуцца пад пагрозай знікнення. Этычныя нормы з’явіліся ж не проста так.
Этыка вольных
Навошта прыйшлі мы ў гэты свет, калі непазбежна сыйдзем ў нябыт? Чаму мы, ў адрозненне ад іншых насельнікаў Зямлі, разумеем гэта? Для прыроды, для жыцця на нашай планеце ўсе проста і зразумела. Сэнс — у захаванні, у бяссмяротнасці роду, племені, расы, чалавецтва, што выяўляецца праз бясконцыя смерці і нараджэнні асобных індывідаў. Але які ў гэтым сэнс для мяне асабіста? Амаль кожны задаваў сабе гэтае пытанне ў дзяцінстве ці юнацтве. Не знайшоўшы адказу большасць імкнецца не думаць пра непазбежны канец і як мага камфортней пражыць тое, што дадзена. Безумоўна, згодна з уласным разуменнем аб тым, што з’яўляецца камфортным. Але ў любой больш-меньш значнай чалавечай супольнасці амаль заўсёды прысутнічаюць асобы, якія гатовы рызыкаваць сваім уласным камфортам ці нават жыццём дзеля нейкіх абстрактных ідэалаў. Сярод вялікай групы людзей заўжды знойдзецца той, хто не сперпіць несправядлівасці, подласці ці прыніжэння. Што прымушае такіх людзей ахвяраваць канкрэтнымі дабротамі дзеля рэчаў нематэрыяльных? Навошта яны?
У родавай памяці кожнага чалавека запісаны розныя мадэлі паводзін. У пэўных абставінах мы здольны (альбо не здольны) выявіць закладзеныя прыродай і продкамі ціхую упартасць земляроба, шчаслівы азарт і прагу здабычы паляўнічага, баявое шаленства воіна, халодную рашучасць правадыра. Яшчэ у кожным з нас схаваны раб і вольны чалавек. Раб гаворыць нам: “Прыстасуйся і выжыві любым коштам”. Вольны цвердзіць: “Абяры уласны і годны шлях. Памятай, што годнасць — гэта абавязак перад адзіным суддзём — уласным сумленнем”. Мы свядома ці несвядома ўсё жыццё выбіраем паміж імі. Таксама мы выбіраем , кім нам быць, навошта жыць, да чаго імкнуцца. Ці не імкнуцца, а проста плыць па плыні лёсу, успрымаючы навакольнае жыццё, як селянін успрымае надвор’е альбо ўладу — як абставіны, што не залежыць ад нас і да якіх трэба проста прыстасавацца. Гэта таксама выбар.
На наш выбар уплываюць, “актуалізуючы” тую ці іншую мадэль нашых паводзін жыццёвыя акалічнасці, СМІ, мастацкія творы, рэлігія, гістарыя, прыклады людзей наўкол. Прыклад годнасці адного абуджае годнасць у многіх. Гэтак жа подласць нараджае подласць, прыклад вольнага чалавека — жаданне быць вольнымі, а рабскія паводзіны — памнажаюць рабоў.
Людзей, якія здольныя быць вольнымі і супрацьстаяць пануючай волі ўлады ці большасці, няшмат. Але яны — магчымасць альтэрнатывы. Калі ўмовы існавання чалавечай супольнасці істотна змяніліся ці погоршыўся яе маральны стан, то такая супольнасць можа апынуцца пад пагрозай знікнення. Этычныя нормы з’явіліся ж не проста так.
❤3
Вось такі «падарунак» атрымалі каталіцкія вернікі Беларусі да Вялікадня.
9 красавіка ўступіла ў сілу рашэнне аб ліквідацыі грэка-каталіцкай парафіі ў Брэсце. Пра гэта вернікам нават ніхто не паведаміў. Гэта была апошняя грэка-каталіцкая парафія ў Брэсцкай вобласці.
Цяпер у рэгіёне ліквідаваныя ўсе грэка-каталіцкія супольнасці: ужо раней грэка-католікаў Баранавічаў і Івацэвічаў пазбавілі магчымасці маліцца ў касцёле. У гэтых выпадках рашэнні прымаліся праз суд, нягледзячы на нязгоду саміх вернікаў. Афіцыйныя прычыны не агучваюцца — толькі размытыя фармулёўкі пра «пагрозу нацыянальным інтарэсам».
І гэта ўжо не першы раз, калі пад ціскам апынаецца менавіта каталіцтва. Святароў пераследуюць, парафіі закрываюць, каталіцкім вернікам у турмах не дазваляюць маліцца і звяртацца да святароў. Гэта сістэмная палітыка, накіраваная на кантроль нават рэлігійнага жыцця людзей, на тое, каб не дазволіць вернікам яднацца. Бо адзінства — гэта тое, што больш за ўсё пужае састарэлага дыктатара пасля 2020 году.
Гэтая сітуацыя — яшчэ адзін доказ таго, што рэжым баіцца ўсяго жывога, свабоднага і непадкантрольнага.
9 красавіка ўступіла ў сілу рашэнне аб ліквідацыі грэка-каталіцкай парафіі ў Брэсце. Пра гэта вернікам нават ніхто не паведаміў. Гэта была апошняя грэка-каталіцкая парафія ў Брэсцкай вобласці.
Цяпер у рэгіёне ліквідаваныя ўсе грэка-каталіцкія супольнасці: ужо раней грэка-католікаў Баранавічаў і Івацэвічаў пазбавілі магчымасці маліцца ў касцёле. У гэтых выпадках рашэнні прымаліся праз суд, нягледзячы на нязгоду саміх вернікаў. Афіцыйныя прычыны не агучваюцца — толькі размытыя фармулёўкі пра «пагрозу нацыянальным інтарэсам».
І гэта ўжо не першы раз, калі пад ціскам апынаецца менавіта каталіцтва. Святароў пераследуюць, парафіі закрываюць, каталіцкім вернікам у турмах не дазваляюць маліцца і звяртацца да святароў. Гэта сістэмная палітыка, накіраваная на кантроль нават рэлігійнага жыцця людзей, на тое, каб не дазволіць вернікам яднацца. Бо адзінства — гэта тое, што больш за ўсё пужае састарэлага дыктатара пасля 2020 году.
Гэтая сітуацыя — яшчэ адзін доказ таго, што рэжым баіцца ўсяго жывога, свабоднага і непадкантрольнага.
🤬2
11 красавіка 2011 года Мінск перажыў адну з самых трагічных падзей сваёй сучаснай гісторыі. У 17:55 на станцыі метро «Кастрычніцкая» адбыўся выбух. Загінулі 15 чалавек, сотні былі параненыя. Гэта боль, які немагчыма забыць.
Але разам з трагедыяй засталося і шмат пытанняў. Расследаванне з самага пачатку выклікала сумневы: ўлады заявілі пра хуткае раскрыццё справы, а неўзабаве былі названыя вінаватыя — Дзмітрый Канавалаў і Уладзіслаў Кавалёў, якіх пазней прыгаварылі да смяротнага пакарання. Незалежныя медыя і эксперты неаднаразова звярталі ўвагу на супярэчнасці і закрытасць следства.
Тое, што адбылося, нельга разглядаць па-за кантэкстам таго часу. Пасля выбараў 2010 года, Плошчы, масавых рэпрэсій і зняволення апазіцыйных лідараў, у тым ліку лідара партыі “Народная Грамада” Мікалая Статкевіча, улада апынулася перад крызісам — палітычным і эканамічным. Градус незадаволенасці ў грамадстве быў вельмі высокім. Таму не дзіўна, што лукашэнкаўскія спецслужбы маглі спланаваць тэракт, каб пераключыць увагу насельніцтва з унутраных праблем на трагедыю.
Сёння мы не толькі ўспамінаем ахвяр, але і разумеем: праўда пра тую трагедыю да канца так і не агучана. І наўрад ці мы даведаемся пра тое, што было на самай справе, пакуль улада захоплена дыктатарам.
Але разам з трагедыяй засталося і шмат пытанняў. Расследаванне з самага пачатку выклікала сумневы: ўлады заявілі пра хуткае раскрыццё справы, а неўзабаве былі названыя вінаватыя — Дзмітрый Канавалаў і Уладзіслаў Кавалёў, якіх пазней прыгаварылі да смяротнага пакарання. Незалежныя медыя і эксперты неаднаразова звярталі ўвагу на супярэчнасці і закрытасць следства.
Тое, што адбылося, нельга разглядаць па-за кантэкстам таго часу. Пасля выбараў 2010 года, Плошчы, масавых рэпрэсій і зняволення апазіцыйных лідараў, у тым ліку лідара партыі “Народная Грамада” Мікалая Статкевіча, улада апынулася перад крызісам — палітычным і эканамічным. Градус незадаволенасці ў грамадстве быў вельмі высокім. Таму не дзіўна, што лукашэнкаўскія спецслужбы маглі спланаваць тэракт, каб пераключыць увагу насельніцтва з унутраных праблем на трагедыю.
Сёння мы не толькі ўспамінаем ахвяр, але і разумеем: праўда пра тую трагедыю да канца так і не агучана. І наўрад ці мы даведаемся пра тое, што было на самай справе, пакуль улада захоплена дыктатарам.
👍3❤1
Forwarded from STATKEVICH M
Нарэшце атрымалася знайсці мой пашпарт. Чамусьці, ў Мінску - ў СІЗА-1. Разам з пашпартам знайшліся і мае турэмныя рэчы, сярод якіх - "судовы" прысуд і рашэнне "апеляцыйнай інстанцыі". Цікавыя дакументы для будучых даследчыкаў ці следчых. Таксама ёсць рашэнне "суда", якое забараняе мне пакідаць краіну і (які жах!😊) наведваць казіно.
❤3👍3
У Барселоне (Іспанія) пачаў працу форум левых сіл «Глабальная прагрэсіўная мабілізацыя». У арганізацыі мерапрыемства прынялі ўдзел найбуйнейшыя сусветныя арганізацыі левых. Сацыялістычны Інтэрнацыянал, Партыя еўрапейскіх сацыялістаў і Прагрэсіўны альянс упершыню здолелі дамовіцца і зрабіць спробу аб’яднання сіл. У сучасным палітычным сусветным хаосе гэта даўно наспелае рашэнне — перафарматавацца і правесці перазагрузку.
Левыя сілы з Беларусі па запрашэнні арганізатараў прадстаўляе партыя «Народная Грамада».
Левыя сілы з Беларусі па запрашэнні арганізатараў прадстаўляе партыя «Народная Грамада».
👏5👍2🤯1