Грамадская акцыя

Беларусь стаіць на парозе вялікіх пераменаў

Беларусы падчас вясновых акцый пратэсту паспяхова здалі экзамен на адзінства.

Гарадзенскі каардынатар Беларускага Нацыянальнага Кангрэсу Сяргей Верамеенка падвёў палітычныя вынікі Беларускай вясны 2017 года. У артыкуле для сайта Беларускага Нацыянальнага Кангрэсу bnknews.org ён распавёў, пра тое, чым запомніліся пратэсты, якія пачаліся з Марша абураных беларусаў у Менску і пракаціліся па ўсёй краіне:

– Першы, галоўны, вынік гэтай вясны – прыпыненне дэкрэта №3. Лукашэнка фактычна сам арганізаваў пратэст, выдаўшы супрацьзаконны акт. І сам жа яго скасаваў. Але пад ціскам грамадства, якое ўзначаліла, як ён казаў раней, «нікому не патрэбная апазіцыя». Навошта было супраць яе выстаўляць войскі і спецтэхніку 25 сакавіка? Адказ просты: кіраўнік баіцца супраціву простых людзей. Так званыя «дармаеды» – гэта ўжо не «пятая калона» і не «нацыяналісты-БНФаўцы». Дыктатар залез да іх у кішэню, але ў выніку моцна паплаціўся. У выніку людзі патрабавалі ягонай адстаўкі, прычым, часта пад нацыянальнымі сімваламі.

Галодны страўнік прымусіў беларуса ўключыць мозг. Грамадзяне пачалі разумець, што палітыка, эканоміка і тыя ж «выбары», якія раз за разам фальсіфікуюцца – узаемазвязаныя рэчы. Не могуць добра функцыянаваць рукі і ногі, калі галава хворая. «Мы народ спакойны, але ў бітвах дзікі», як спяваюць Dzieciuki.

Так атрымалася, што ізаляцыя ўсіх лідараў дэмакратычных сіл Гарадзеншчыны толькі нашкодзіла ўладам. Напрыклад, 15 сакавіка людзі выйшлі, было больш за тысячу чалавек, а ўзначаліў пратэст Аляксандр Лаўрэнцьеў – просты чалавек, кухар з мегафонам і сцягам, які павёў гарадзенцаў да гарвыканкама. Улады адступілі, бо адказаў на простыя пытанні ў іх няма. Няма адказаў нават у міліцыянтаў, якіх улады падманулі, адпраўляючы пад скарачэнне пасля 17-18 гадоў выслугі.

Цугцванг – вельмі добрая характарыстыка такіх дзеянняў. Што Лукашэнка не зробіць – усё да горшага. І вось ужо ў мяне, «сядзельца», ахоўнікі пытаюцца: «А што рабіць?». А сукамернікі даслоўна з першых хвілін гутаркі ўстаюць на наш бок. Бо «такога беззаконня не павінна быць», бо «бачыш, а мы гэтага не ведалі», бо турма не павінна ператварацца ў месца для катаванняў.

Другі вынік пратэстаў. Як сябра Рады БХД і Рады БНК, адзначаю, што апазіцыя падчас вясновых акцый здала экзамен на адзінства. Беларусь даўно не бачыла, калі ўсе – ад левых да правых – выходзяць адной калонай. Адзінства нацыі на глебе беларускасці заўсёды баяліся як акупанты, так і антынародная ўлада. Дарэчы, у рэгіёнах з адзінствам дэмакратаў праблем ніколі не было. Бо тут усё разумеюць, што праблемы суседа – гэта нашы агульныя.

Трэці вынік пратэстаў. З «авечкі» нарэшце сарвалі шкуру. Увесь свет успомніў старую казку, пазнаўшы ў фальшывым барану ваўка, які спрабаваў выдаваць сябе за правадыра паслухмянага статка. Але высветлілася што кіраўнік – зусім не міралюбівы баран, а грамадзяне – не статак.

Чацвёрты вынік. Ініцыятыва пераходзіць у рэгіёны. Тут ідзе гаворка не толькі пра абласныя цэнтры. Вы толькі паглядзіце, што рабілася, напрыклад, у Воршы, Баранавічах, Рагачове…

Пяты вынік – нечаканы. Са мной пачынаюць вітацца ў гарадзенскіх крамах выпадковыя людзі, якіх я раней не ведаў. Я кожнаму з іх кажу, што пратэст – наша агульная справа, кожны можа браць ініцыятыву. Гэта нармальная сітуацыя ў сучаснай грамадзянскай супольнасці, якой нам так не стае, але якая непазбежна будзе, калі мы, вядома, не саступім.

Горадня цяпер – гэта горад абураных беларусаў. Сярод працоўных расце незадаволенасць заробкамі, якія зніжаюцца ў адрозненне ад даходаў кіраўніцтва прадпрыемстваў. Людзі зразумелі, што каб нешта атрымаць, трэба нешта рабіць. Адседзецца не ўдасца. Відавочна, што наперадзе вялікія перамены. Але як мы пройдзем праз іх – праз гора, вайну, чарговае спусташэнне, або больш цывілізаваным шляхам, залежыць ад усіх нас.

charter97.org